Lada 04/27/2012
Grappig hoe een bericht je 25 jaar terug in de tijd kan voeren. NRC 26-04-12. 'Vorige week rolde de laatste Lada van de band in Rusland.'. Een Lada. Zo'n grote vierkante bak staal. Ik zat destijds op de rampzalige School voor de Journalistiek in Kampen en had om mijn leraren te provoceren gekozen voor een stage bij de Telegraaf. Foute inschatting. Klote tijd. Ik maakte in die periode van drie maanden slechts een vriend bij de krant: Cokkie Toorenspits. Cokkie was een rauwdauwer, een free-lance fotojournalist die vrijwel dagelijks op de stadsredactie van het toen nog bestaande Courant /Nieuws van de Dag kwam kijken om zijn foto's te verkopen. Cokkie was grappig. In tegenstelling tot mijn tijdelijke chef, Peter Wijnands, die het met lede ogen aanzag dat ik het goed met de fotograaf kon vinden. Pas later begreep ik waarom: die twee konden elkaar niet luchten of zien en van strategisch je vrienden kiezen op de werkvloer had ik toen, en nu nog steeds eigenlijk, weinig begrepen.Vanaf dat ik Cokkie leerde kennen ging ik met hem op stap, hij nam me mee naar zijn favoriete kroegen, tipte me over onderwerpen waar ik over kon schrijven en regelmatig ging ik 's nachts met hem op pad om brandjes, ongelukken, steekpartijen en andere ellende in de stad te fotograferen. Sensatie. We zaten samen in zijn huis te luisteren naar allerlei politiescanners en als er iets interessants gebeurde dan schoot hij zijn windjack aan, pakte zijn camera's en raasde de trap af naar zijn Lada. Geen auto om je snel mee door het stadsverkeer te begeven zou je denken maar bij deze Lada lag het net even anders omdat Toorenspits er een andere, veel krachtiger motor in had laten bouwen waardoor hij met het grootste gemak, hondsbrutaal en op hoge snelheid als eerste op de plek van bestemming kon arriveren om kiekjes te maken. Daarna reed hij naar huis om zijn foto's te ontwikkelen en begon hij met bellen. In de ene hand een toestel voor de Telegraaf en in de andere eentje voor het Algemeen dagblad. In plat Amsterdams beweerde hij dan een absolute topplaat voor de voorpagina te hebben gemaakt en liet beide kranten tegen elkaar opbieden tot hij een goede prijs had gekregen. Met Cokkie viel niet te spotten. Zeker niet in het verkeer. Op een avond reden we we vanaf de Prins Hendrikkade de Haarlemmer Houttuinen op. Voor ons reed een stadsbus. Cokkie wilde passeren, een eindje verderop versmalde de weg, maar de chauffeur gaf gas bij met het idee dat het Ladaatje aan zijn linkerzijde zijn snelheid moest matigen om niet op een verkeerszuil te klappen. Cokkie gaf een dot gas, spoot vooruit, sneed de bus af, remde, stapte uit en in een ruk door de bus in waarna, hij de bestuurder bij zijn strot greep, een salvo scheldwoorden op hem afvuurde, uit en weer instapte en vervolgens wegreed alsof de stad hem toebehoorde. http://www.trouw.nl/tr/nl/5009/Archief/archief/article/detail/2548613/1996/10/26/DE-DAG-VAN-COKKIE-TOORENSPITS.dhtml . Add Comment Zelfmoord 03/03/2012
Het is waarschijnlijk omdat ik zelf in potentie een zelfmoordenaar ben, dat, wanneer iemand die ik heb gekend, hetzij persoonlijk of als publieke figuur, heeft besloten om een einde aan zijn leven te maken ik daar meestal langere tijd van onder de indruk ben. 'Lul', is meestal mijn eerste reactie, 'dat kan je toch niet maken? Was het nou allemaal zo erg?!'' Jaren geleden, in de tijd dat ik werkte als nachtkoerier, heb ik nog eens overwogen om een anti-zelfmoord hulplijn te starten. De bedoeling was dat mensen mij 's avonds en 's nachts konden bellen (€ 1.50 p/m) terwijl ik mijn route zou rijden met een handsfree telefoontje. Uit ethische overwegingen heb ik ervan af gezien maar nog steeds kan ik wel lachen om het idee. Een denkbeeldig gesprek. ''Met Sipco´ Gemompel. 'Wat zeg je? Ik versta je niet?´ ´Hallo.´ (zachtjes) ´Met Hans.´ ´Hoi Hans, kan je wat harder praten? Ik zit in de auto` `Ik zal het proberen.´ ''Wat zeg je?' ´Ik zal het proberen` (iets harder) ´Okay, Hans, hoe gaat het?´ Geen antwoord. ´Hans??´ Stilte. ´Ben je er nog?´ ´Ja.´ (zachtjes)...´nog wel´ ´Dat klinkt niet goed, Hans.´ Stilte ´Hans??´ ´Ja.´ (bijna niet te horen nu) ´Hans, godverdomme jongen, je klinkt aardig naar de kloten. Wat is er aan de hand?´ Stilte ´Hans?´ ´Ja.´ (brok in de keel) ´Luister Hans. Dit is geen goedkoop nummer. Mij maakt het niet uit hoor maar je belt me neem ik aan niet voor niets?´ ´Nee.´ ´Vertel.´ ´Ik wil dood.´ ´Dat is niet verstandig. Stilte ´Heel onverstandig.´ Stilte. Hans denkt na. Heel verstandig. ´Hans ?´ ´Ja.´(nog steeds zachtjes, maar iets minder zwak) ´Luister je?´ ´Ja.´ ´Heeft het zin om je aantal dingen uit te leggen? Momentje, ik moet even een pakketje in een kastje stoppen.´ Momentje. ´Ben je er nog?´ ´Ja.´ ´Hans, voordat ik je ga vragen waarom je dood wil, wil ik je eerst uitleggen waarom het onverstandig is om er een einde aan te maken. Vind je dat goed?´ 'Ja.' ´Hans, kun je wat wat harder ja zeggen zodat jij mij de indruk geeft dat ik ook daadwerkelijk tot je doordring?' Stilte 'Hans?' 'Ja.' 'Goed zo. Nou ja, luister. De dood is zeer waarschijnlijk nogal definitief en er komt straks een tijd waarin je je weer beter gaat voelen en dan zou je toch maar mooi spijt hebben van je impulsieve daad. Toch?' 'Hoe weet je dat?' 'Logica. Of je moet ziek zijn? Ben je ziek? 'Ik ben depressief. Ik zie het allemaal niet meer zitten. Ik word gek. Ik wil alleen maar rust in mijn hoofd.' Nu is het mijn beurt om een stilte te laten vallen. Stilte. 'Hoe lang is dat al zo?' 'Ik heb er al heel mijn leven last van maar de laatste maanden is het veel erger geworden.' 'Heb je een idee waarom?' Stilte 'Mijn vriendin is bij me weg' Stilte 'Dat is lastig.' Stilte 'Maar niet meer dan dat. Wat is er gebeurd?' 'Ze is er met mijn beste vriend vandoor gegaan.' 'Kuthoer.' 'Ik heb liever niet dat je dat zegt.' 'Sorry.' 'Nou ja, misschien heb je wel gelijk.' Beet 'Vertel.' Hans zucht. Ik hoor een snik. 'Hans??' 'Ik wil niet meer. Ik ben op' 'Niet ophangen Hans. Niet ophangen. Misschien kan ik je helpen' 'Niemand kan me helpen. Het is hopeloos.' 'Gelul. Vertel me precies wat er is gebeurd.' Stilte. Hans slikt zijn tranen weg. 'Met mijn beste vriend, godverdomme, in mijn eigen huis, in ons bed.' 'Kuthoer.' Stilte 'Ze was me zat, zei ze. Mijn depressies, mijn buien, mijn lusteloosheid. Ze wilde niet meer met me verder en door dit te doen wist ze dat een breuk onvermijdelijk zou worden.' 'Hoe lang is het geleden.?' 'Ruim een half jaar?' 'En hoe lang waren jullie samen?' 'Bijna acht jaar.' 'Dat gaat nog even duren.' 'Hoe bedoel je?' Ik bedoel dat je een lange relatie hebt gehad een dat je een lange tijd nodig zal hebben om het verdriet en de pijn te verwerken. Maar om jezelf daarom van kant te maken is niet alleen onverstandig maar ook kortzichtig en teveel eer voor vrouwen in het algemeen.' Stilte. 'Hans?' 'Ja.' 'Hoe lang heb je niet geneukt?' 'Sinds ze weg is' 'Daar moet verandering in komen.' 'Hoe bedoel je?' 'Je moet weer op de kut' 'Er is geen vrouw meer die me interesseert.' 'Dat is het Hans. Daar ligt het gevaar. Je moet weer neuken.' 'Waarom?' 'Alleen masturberen is niet goed voor je.' Stilte. 'Ik masturbeer niet zoveel.' 'Dat is helemaal slecht voor je.' Het gesprek gaat de goede kant op. Hans zijn stem klinkt iets vaster. 'Wat moet ik doen?' 'Je moet op reis.' 'Waarom?' 'Dat is goed voor je. Je moet er helemaal uit. Je bent naar de kloten en bovendien woon je in een vreselijk, saai, vervelend en statisch land met een kutklimaat en oerdegelijke, onbetrouwbare, materialistische, feministische tuthola's met dikke tieten en een enorme reet.' Stilte. 'Hans?' 'Ik ben er nog. Misschien heb je wel gelijk. Maar ik heb geen idee waar ik naar toe moet'. 'Maakt niet uit. Kenia, Cambodja, Thailand, Brazilië, whatever. Koop dat boek van Peter Klashorst, de kunstkannibaal. Staat vol met goeie tips over obscure, tropische plekken met leuke vrouwen. 'Wie zeg je?' 'Peter Klashorst. Fantastische schilder trouwens. Ziel van de waarachtige kunstenaar.' 'Ik zal eens kijken.' 'Dat klinkt niet goed Hans. Spirit.' 'Ik ben moe. Ik ga slapen.' 'Goed idee. Maar smeer hem jongen. Neem al de poen op die je hebt en verlaat Europa... tuut...tuuut....tuuut 'Hans??...Hans?... _______________________________________________________________________________________ Twee dagen na dit stukje te hebben geschreven (her)lees ik in Robert M. Pirsigs' boek ' Lila' : 'De enige manier om uit (dit) lijden te worden verlost is een onthechting van (deze) statische patronen, met andere woorden, die patronen te 'doden'. Een gebruikelijke manier om ze te doden is zelfmoord, maar zelfmoord doodt alleen biologische patronen. Dat komt neer op het vernietigen van een computer omdat het programma dat erop loopt je niet bevalt. De sociale en intellectuele problemen die de zelfmoord veroorzaken moeten door de anderen worden voortgezet. Vanuit een evolutionair standpunt is het werkelijk een stap terug en derhalve immoreel.' _______________________________________________________________________________________ ''In this part of the world (Mexico) suicide is rare; no day is grey enough for it.' B. Traven, 'The Cotton-pickers.' 1927 _______________________________________________________________________________________ 'Ik heb me honderd keer van kant willen maken, maar ik had het leven nog te lief. Die belachelijke zwakheid is misschien een onzer noodlottigste neigingen, want bestaat er iets dwazers, dan voortdurend een last te willen dragen, die men steeds van zich af wil werpen, een walging van het bestaan te hebben en toch aan dat bestaan te hechten,en tenslotte de slang te strelen, die ons zo lang verscheurt, tot ze ons hart verslonden heeft?' 'Tenslotte, mejuffrouw, heb ik ondervinding, ik ken de wereld; verschaf u eens het genoegen iedere passagier uit te nodigen u zijn levensgeschiednis te vertellen, en als er een onder hen is, die nimmer zijn leven heeft verwenst en die niet dikwijls bij zich zelf heeft gezegd, dat hij de ongelukkigste mens van de wereld is, werp mij dan met mijn hoofd voorover in zee.' Uit: 'Candide, ou l 'optimisme', Voltaire, 1759. _______________________________________________________________________________________ Jacques Rigaut, auteur van het pamflet 'Het zelfmoordbureau', met citaten uit een artikel in het tijdschrift 'Litterature' (december 1920). 'De eerste keer doodde ik mezelf om mijn maitresse te ergeren. Dat deugdzame wezentje weigerde brutaalweg met mij te slapen. Ik weet niet of ik werkelijk van haar hield, maar haar weigering maakte mij razend. Hoe kon ik haar treffen? Deze zelfmoord zij mij vergeven vanwege mijn buitengewone jeugdigheid destijds.' ''De tweede keer deed ik het uit luiheid. Omdat ik arm was en aan een voortijdige afkeer van werken leed doodde ik mijzelf op een dag zoals ik geleefd had - zonder overtuiging. Ze houden deze zelfmoord niet tegen me als ze zien hoe florissant ik er tegenwoordig uitzie.' De derde keer - ik zal u de opsomming van mijn andere zelfmoorden besparen als u nog maar deze zou willen luisteren - was ik juist naar bed gegaan na een avond waarop de verveling verpletterender was geweest dan op andere avonden. Ik herinner me nog duidelijk dat ik het besluit nam: ik stond op en ging het enige wapen zoeken dat zich in huis bevond, een oude revolver die een van mijn grootvaders eens gekocht had en die geladen was met kogels zo oud als het pistool zelf. Ik lag naakt op bed. Het was koud dus haastte ik de dekens over mij heen te trekken. Ik spande de haan. Ik voelde het koude staal in mijn mond, haalde de trekker over, de haan klikte, maar het schot ging niet af. Toen legde ik het wapen op het nachtkastje, waarschijnlijk voelde ik me nog een beetje zenuwachtig. Tien minuten later sliep ik. Het spreekt vanzelf dat ik er geen minuut aan gedacht heb nog een schot af te vuren. Het belangrijkste was dat ik het besluit genomen had te sterven, en niet dat ik feitelijk stierf.' _______________________________________________________________________________________ Politiestaking in Salvador 02/15/2012
'De politie is in staking in Salvador!', riep Eliana uit. We stonden op het busstation van Valenca om na een tiendaags bezoek aan het elegante eiland Boipepa terug te keren naar de drukte van de stad. Een vrouw in de rij voor het loket had na het horen van het nieuws onmiddellijk besloten om de reis te annuleren en via haar hoorden we nu wat er zich afspeelde in de hoofdstad van Bahia. 'De politie in staking in Salvador?', herhaalde ik. 'Wat??' Dat kan toch helemaal niet? Geen weldenkend mens zou toch ook maar een enkele seconde overwegen om deze gewelddadige stad aan zijn lot over te laten? Die aankondiging zou in Nederland zoiets zijn als in de media te laten weten dat bij de volgende wedstrijd tussen Feyenoord en Ajax geen politie aanwezig zal zijn. Zoek het maar uit. Het recept voor een orgie van geweld. Ik was stomverbaasd en dacht aan Pelourinho. Het historische centrum van de stad zonder beveiliging van de Policia Militar? Ik ben niet bang uitgevallen maar daar ging ik me dan niet wagen. Maar, maar...dat kan toch helemaal niet? 'Wat doen we?', vroeg Eliana. Ik probeerde mijn gedachten te ordenen. Terug naar Boipepa was geen optie. 'Wanneer is die staking begonnen? 'Gisteren.' 'Wat gebeurt er in de stad? 'Wat denk je? Moord en beroving, ook door de politie zelf. Niet te geloven. De bussen rijden niet meer. Iedereen is bang. Que disgraça.' Vol ongeloof schud ik mijn hoofd. Telkens wanneer ik dit soort dingen in Brazilië hoor kan ik er met mijn verstand niet bij en lijkt de ernst van de situatie maar nauwelijks tot me door te dringen. Zo'n mooi land met, onder de oppervlakte, zoveel ellende. Ik moet denken aan een zin in mijn boek: ' Maar wat is hier normaal? Wat gaat er allemaal schuil achter die façade van zon, strand, zee, samba en voetbal' (pagina 105). 'Koop de kaartjes maar. We gaan naar Itaparica en nemen daar een hotel en kijken vanavond naar het nieuws en dan zien we wel verder.' Met de zonsondergang zit ik met een koud biertje op de galerij van de eerste verdieping van een goedkoop hotelletje in Mar Grande. Ik kijk naar het grillige silhouet van Salvador aan de andere kant van de Allerheiligenbaai. Eliana roept me: het journaal begint. Wat we horen over de gruwelijkheden die zich afspelen gaat alle menselijkheid te boven. Voor Pelourinho ben ik niet meer zo bang: het leger wordt ingezet en bijna 3000 militairen zijn onderweg naar Bahia. We blijven nog een dag op het eiland en vertrekken op zondag naar Salvador. De moddervette kop van de krant ( MASSA!) die we daar kopen liegt er niet om: 'MOGE GOD SALVADOR BESCHERMEN! De afgelopen week is de staking na twaalf dagen beëindigd. De Policia Militar krijgt een loonsverhoging van 6.5 procent. Geen enkele van de stakers zal worden vervolgd en over de moorden die door hen zijn gepleegd zullen weinig woorden meer vuil worden gemaakt. Brazilië: misschien wel het mooiste land ter wereld maar met een politiek, justitieel en politie-systeem dat stinkt als het ergste riool. http://www.nieuws.nl/682963 . Notities aan zee 02/05/2012
De dagen strekken zich eindeloos uit. Als de groen-blauwe oceaan die voor hem ligt. Niets dan het ruisen van de golven en een enorme hitte die zijn ogen zwaar maken. Weer een dutje doen? Nee. Hij ligt op een dunne matras, op een stenen bed , een kussen ondersteunt zijn schouders, op een ander rust zijn hoofd. Door de half openstaande deur kijkt hij naar buiten, een lichte bries beweegt het laken en streelt zijn gezicht. Hij verbaast zich. had hij de zee al een tijdje niet gehoord of was hij weer even ingedommeld? Ik verveel me, bedacht hij, alleen nog een of andere volkomen ongeloofwaardige uberliteraire roman om te lezen. Bittere bloemen. Hoe verzin je het? De aanstellerige en snobistische stijl van de in Vlaanderen wonende Nederlandse schrijver deed vermoeden dat deze zijn hele leven achter een bureau had gezeten, kauwend op een pen, in een constante poging om zoveel mogelijk erudiete woorden in zijn boeken te verwerken. Is dit het soort literatuur waar gerenomeerde critici zo opgewonden van raken? Had hij het daarom gekocht? Vermoedelijk wel maar nu het boek hem meer vermoeide dan dat het lezen ervan vermaak opleverde baalde hij dat hij niet naar de verkoper had geluisterd die hem op een of andere, tijdens zijn leven onbekend gebleven Rus had gewezen- ongetwijfeld beter dan dit gekunstelde gedrocht. Hij zuchtte door zijn neusgaten, wantrouwde een scheet, en liep naar het toilet waar hij zich afvroeg of zijn eigen boek, dat zijn tweede druk druk nog moest beleven, zoveel slechter was dan dit verhaal over een oude man en een meisje. Stukken leesbaarder; in elk geval. Meer inhoud ook. Terug van het toilet pakte hij het boek weer op. Pagina 161. ´Zoals hij van zijn orchideën de nomenclaturen kan verdragen als latijnse madrigalen...´ Flikker toch op pedante ouwe lul. Hij klapte het boek dicht met zijn linkerhand, keerde het naar de omslag en legde het mismoedig weg. Gedachten. Associaties. Verveling. Hij dacht na. Was dit nu het soort nietsdoen dat hij in Nederland verheerlijkte als tropenloomheid terwijl het hem nu bij de strot greep? De zee is ook niet alles. Het eeuwige geluid is als verdriet en schuldgevoel; eerst oppermachtig en allesoverheersend, daarna raak je eraan gewend. soms verstomt het, waarna het in alle hevigheid terugkeert. Arempebe, Brasil Moord in het hotel 01/21/2012
Moord en doodslag in Brazilië; het blijft een ongelooflijk verhaal. Het is een dagelijks terugkerend gespreksthema, zoals we in Nederland praten over het falen van de politiek. ´We worden genaaid, we weten het allemaal, maar wat kan je er aan doen.?´ Je schouders ophalen en doorgaan. Dat hebben de mensen in alle landen met elkaar gemeen. Toch had ik daar vanochtend even moeite mee. Ik opende de zware luiken van de kamer van mijn hotel met uitzicht op de Praça de Se en zag beneden op het plein een batterij politie. Nu is dat in Salvador niet echt bijzonder: voor het hotel, in de schaduw van de bomen, staat 24/7 een politieauto waarbij twee agenten in cremekleurige uniformen en donkerbruine kogelvesten, geduldig als standbeelden, de wacht te houden. Echter, nadat ik wat verder helde over de enorme vensterbank, zag ik beneden ook twee reportageauto´s van TV Bahia staan. Zeker een item aan het maken? Maar waarover? Ik had zin een koffie, een suco van de maracuja en een broodje en besloot te gaan ontbijten. Bij het hek bij de receptie zag ik de eigenaar staan: ongeschoren en met een bezorgd en geschrokken gezicht. Op mijn vraag wat er aan de hand was verwees hij descreet naar de vrouw achter de balie van de receptie. Een moord in het hotel vannacht. Of beter gezegd: doodslag. Een man, met paspoort ingecheckt, had een hoertje opgepikt, drugs met haar gebruikt en de dingen gedaan die mannen met hoeren doen en daarna was het gruwelijk mis gegaan. Ze werd gewurgd gevonden in het toilet met om haar nek een witte handdoek van het hotel. Ik had van het misdrijf niets meegekregen, schrok in eerste instantie niet eens, schudde mijn hoofd en liep de steeg in waar nog steeds driftig werd gefilmd. Tijdens mijn wandeling drong het plotseling tot me door dat in het holst van de nacht er iemand op mijn deur had geklopt, iets had gezegd of geroepen waarvan ik de strekking niet begreep - ook niet wilde begrijpen - en de onbekende toeschreeuwde mij met rust te laten omdat ik wilde slapen. Poha! Had er vannacht een killer op mijn deur geklopt? De man die hier geen zeis maar een handdoek had gebruikt. Ik vatte hetgeen zich in het hotel had afgespeeld, een verdieping lager en aan de andere kant weliswaar, nu wat minder luchtig op. Dichtbij. Fucking hell. Godverdomme. Later, terug op mijn kamer, bekeek ik de gemaakte reportage met interviews van TV Bahia. Huilende vrouwen in de steeg. Onwerkelijk gevoel. ´We hadden haar nog zo gewaarschuwd. En hoe moet het nu met haar dochter?´ Uit het open venster dringen straatgeluiden door. Een feestelijke samba schalt over het plein. s´Avonds drinken we met bekenden een biertje op loopafstand van het plaats delict. Een verward meisje met een dik gezicht van het huilen komt voorbijlopen. Zestien jaar en zwanger. Sinds vannacht geeft ze geen moeder meer. Back to Brasil 01/05/2012
Een week onderweg. Van een koud en winderig station in Ermelo met de trein naar Schiphol om uiteindelijk via tussenstops in Parijs in Rio rond het middaguur in Salvador aan te komen. Verschil met Rio: tien graden. Verschil met Nederland: 25. Op het vliegveld werden we verwelkomd door Belle en haar strontvervelende, jankerige diabolische kind en Luan, het zoontje van een oude vriendin van Eliana, die mij padrinho noemt en in alles het tegenbeeld vormt van dat kleine kolerelijertje dat ze notabene naar een engel (Gabriel) hebben genoemd. Met een snorder vertrokken we voor een afgesproken prijs van 70 rs naar het historische centrum . Nadat we bagage naar onze kamer hadden gebracht was het tijd om ergens te gaan lunchen wat tegelijkertijd een prima excuus vormde voor het eerste koude biertje wat onmiddellijk smaakte naar meer en waarom zouden we onze terugkeer niet direct gaan vieren met nog wat meer bier en gravinho in Pelourinho? Het was wat vroeg maar we hadden het na de lange reis wel verdiend. In de oude stad leek alles op het eerste gezicht hetzelfde gebleven: de lome sfeer in de middag, en iedereen vroeg aan de drank. Toch was direct ook verandering zichtbaar omdat een restaurant en terras waar we graag kwamen ten prooi waren gevallen aan parkeerplaatsen. Godbetert. Nog erger was dat het terras waar ik Eliana, nu al bijna tien jaar geleden, had ontmoet was gesloten. Geen parkeerplaats maar eenvoudigweg pleite. Nieuwe eigenaar/huurder gevraagd. Gelukkig was bar Alex, heuvel af, weer omhoog in de Rua do Carmo nog niet verdwenen. De pleisterplaats voor de hardcore drinkers van de stad had gelukkig het hoofd boven water weten te houden. Je zat er met een stijgingspercentage van minstens 15 procent in de straat en ik vond het altijd leuk om de toeristen naar boven te zien ploeteren terwijl wij daar koud bier zaten te hijsen. Smaakt het bier, zo vroeg ik me af nu ik er weer zat, ergens beter dan in deze vervallen stad? Aan de overkant van de straat zat een oude gringo. Ik voelde me inmiddels al zo vrij dat ik een gesprek met hem aanknoopte. Hij vertelke dat hij al vijf jaar in Salvador woonde, wat zoveel betekende dat hij er ongeveer nadat Eliana en ik waren vertrokken was neergestreken. Hij leek me het type dat lastig voor zichzelf en zijn omgeving was maar hij stemde in om samen een cachacha te drinken. We hadden een aardig gesprek waarin ik hem liet weten dat we juist vandaag waren gearriveerd waarop hij vroeg hoe lang we zouden blijven en of we al een adequaat onderkomen hadden gevonden. Een paar biertjes verder liet hij ons zijn appartement zien met hetzelfde prachtige uitzicht op de Baiao tudo dos Santos, door mij zo liederlijk beschreven in mijn boek vanuit een gehuurde pijpenla, enkele honderden meters verder op de heuvel. Er woei een heerlijke bries vanaf de baai en op het kleine terrasje van de Amerikaan had ik gelijk het idee dat we de perfecte plek hadden gevonden voor ons verdere verblijf in Salvador. Mij leek Edward bovendien een prettige gesprekspartner waarin wellicht een Somerset Maugham-achtig verhaal stak en het aanbod dat hij ons deed was alleszins redelijk. Echter: een blik op Eliana was genoeg en aan de manier waarop ze hem vertelde dat we over zijn aanbod nog even wilde nadenken wist ik dat ze de Amerikaan niet leek te mogen en zijn woning waarschijnlijk niet schoon genoeg vond om er een paar weken te verblijven. Na het onderhoud en nog een cachaca gingen we de straat weer op waarna de Amerikaan bij het afscheid tussen neus en lippen door liet weten dat mocht hij diezelfde avond iemand tegenkomen die zijn gastenverblijf direct wilde huren het aan onze neus zou voorbijgaan. Die opmerking deed vermoeden dat Eliana met haar eerste indruk hem beter had ingeschat dan ik, maar ja ik had me dan ook al snel aangepast aan de plaatselijke gewoonten om, zeker na het vallen van de avond, niet geheel nuchter meer te zijn. We wandelden terug over Pelourinho richting de Praça da Sé waar we onderweg nog een uurtje of wat bleven hangen bij een van de mobiele tentjes op de Terreno de Jesus om de avond af te sluiten met een paar caipirinha´s. Een goed begin, ook van je vakantie, is toch halve werk. Zat, moe en voldaan vertrokken we rond middernacht naar het hotel, waar Belle met Luan en Gabriel al een tijdje lagen te slapen. Salvador: vuil, heet, armoedig, bezopen gevaarlijk en luidruchtig. Maar hoe heerlijk is het om terug te zijn. Doekle Terpstra 11/06/2011
Bij de totale ontmaskering van het CDA , de afgelopen week, speelde hij een kleine rol maar toch viel weer even zijn naam in een reportage over het Mauro-congres. Ik heb het over Doekle Terpstra. Volgens de partycoryfee was de aangenomen resolutie 'een massief signaal dat de achterban een andere politieke koers wil'. En andere politici, vermoed ik. Terpstra: nog steeds schud ik mijn hoofd wanneer ik zijn naam lees, roep ik keihard klootzak in de auto wanneer ik dat benepen accent en dat arrogante toontje van hem op de radio hoor, en weet ik niet hoe snel ik weg moet zappen wanneer hij met zijn masker van stuitende christelijkheid weer eens op televisie is. Doekle Terpstra is bij uitstek het type politicus waar ik een bloedhekel aan heb. Hij is van het soort dat zich alleen voor een zaak of persoon in zal zetten wanneer er publiciteit voor hem valt te behalen. Ik weet waar ik het over heb: ik heb hem een keer ontmoet. Die lul. Op een zaterdagmiddag in januari 2007 was hij aanwezig op een publieksdag voor mensen die een project in ontwikkelingssamenwerking wilden opzetten. Ik sprak hem daar aan terwijl hij wat rondkuierde en wilde met hem praten over de de plannen van het CDA over ons immigratiebeleid. Balkenende IV was in de maak en ik leed in die dagen onder het feit dat de strenge regels het onmogelijk maakten om samen in Nederland met mijn Braziliaanse vriendin te leven. Een andersoortig Mauro-dramaatje. Maar dan zonder publiciteit. Mijn eigen lobby. En altijd goed voor politici om te weten wat er speelt bij de kiezers, dacht ik, en begon op een vriendelijke manier een gesprek. Nooit zal ik die ijskoude blik van hem vergeten terwijl hij antwoordde dat hij geen tijd had om daarover te praten waarna hij zich bot omdraaide om zijn weg te vervolgen. Zo leer je de volksvertegenwoordigers wel kennen. Ik was woedend. Wat had ik die man die middag graag een schop tussen zijn kloten gegeven als vergelding voor mijn vernedering. Gelukkig wiste ik me te beheersen maar hoe heerlijk om nu, bijna vijf jaar later, te zien dat die groene ballon van naastenliefde wordt doorgeprikt en dat we af stevenen op een christen democratisch afscheid. Verdonk 10/22/2011
Een dag na het Libische lynchpartijtje maakte Rita Verdonk bekend dat zij uit de politiek stapt. In dit geval ben ik geneigd te geloven dat toeval niet bestaat. Sinds haar opkomst in 2003 heb ik dat gewetenloze secreet oprecht gehaat en in mijn wanhoop soms ook een geweldadig einde gegund als Kadhafi. Maar nu ze verbannen is naar de anonimiteit, een minstens zo erge straf voor de ex-minister, kan ik daar ook wel weer vrede mee hebben. Verdonk en Kadhafi: Beiden verslaafd aan de macht en er kleefde bloed aan hun handen. Kadhafi: Satan zelf. Verdonk? Occulte aartsengel. Zouden er bij de tranen die Verdonk tijdens haar huilbuien de afgelopen weken heeft gelaten ook nog enkelen zijn geplengd voor de elf slachtoffers van de brand in het cellencomplex op Schiphol-Oost op 27 oktober 2005? Verdonk en Donner werden destijds dood door nalatigheid verweten maar de Hoge Raad besloot het duo niet te vervolgen. De afloop van dat drama typeert het meedogenloze karakter van Verdonk voor mij het meest. Zij voelde zich niet verantwoordelijk voor de gang van zaken en begon, een maand later, doodleuk met uitzetten van de illegalen die de brand hadden overleefd. Wrang detail: een slachtoffer, de Libiër Lofti Al Swae Al Swaiai zat volkomen onterecht vast op Schiphol. Hij had een visum voor de Schengen-landen en was in bezit van een geldig retourticket. Een Haagse rechtbank veroordeelde de Nederlandse Staat destijds tot het betalen van een boete van 847 euro. 77 euro voor iedere dag dat de man onterecht had vastgezeten (..) Rita was het een zorg. Heeft nog steeds nergens spijt van. Ze ging over lijken om haar doel te bereiken. Dat de Nederlandse kiezer haar uiteindelijk heeft doorzien geeft hoop voor de toekomst. Nog een hol vat te gaan. Bernard Traven 09/30/2011
Een van mijn favoriete schrijvers, Bernard Traven, schreef in 1929 het fascinerende boek 'The white Rose'. Ik las het vele jaren terug maar herinnerde mij onlangs vaag enkele briljante opmerkingen over het kapitalisme in het algemeen en het opzettelijk veroorzaken van een crisis voor extreem financieel gewin. Ik kocht via internet een Engelse uitgave uit 1980 en was opnieuw verrast door Traven zijn rake typeringen over ons zieke systeem waarvoor de propaganda nu al ruim eeuw zo uitstekend werkt dat mensen oprecht blijven geloven dat we er het beste mee af zijn en het daardoor maar in stand moeten houden. De mens is immers slecht, dat zal altijd wel zo blijven, we blijven in leven van het wisselgeld dat de pervers rijken ons ons toewerpen, en kom, wij mogen niet klagen: is het immers niet altijd zo geweest? Zieke shit. Zo ziek dat je er het liefste helemaal niets mee te maken wil hebben maar dan dient het dilemma zich aan dat je geld nodig hebt om je aan het systeem te onttrekken. Dat lag voor sommigen vroeger anders. Traven beschrijft het beeld van een hacienda (Rosa Blanca) in Mexico, eeuwenlang in handen van dezelfde familie. waar honderden mensen onder leiding van een 'godfather' tevreden woonden en werkten, totdat een olieboer uit Amerika ontdekt dat de grond waarop de Indianen leven rijk is aan olie. De beschreven gebeurtenissen die zich na deze ontdekking afspelen zijn een magnifieke blueprint voor de afhandeling van gewenste transacties door machtige mannen om hun hebzucht te bevredigen. De link naar de huidige crisis is eenvoudig te leggen en het boek werkt uitermate verhelderend om je te laten zien wat er op het moment in de wereld van het grote geld plaatsvindt: 'Economische crisissen worden niet geproduceerd door bovennatuurlijke en mystieke machten. Het gaat als volgt: een individu of een groep individuen verstoort op gewelddadig wijze het geordende economische leven voor een groot financieel gewin. De economie gaat normaliter rustig en kalm zijn gang en verloopt zonder paniek die altijd pas dan komt wanneer deze kunstmatig wordt geproduceerd. Fluctuaties komen en gaan maar kunnen geen intense crisis veroorzaken. Het kapitalistische systeem is helemaal niet zo chaotisch als het zich meestal voor wil doen komen. Kapitalisten maken fouten maar het zijn geen idioten. Het is een economisch systeem, een economische orde, in het leven geroepen door mannen die laten zien dat ze een enorme intelligentie bezitten maar ondanks de slimme trucs en constructies die ze hebben gecreëerd nog steeds behoren tot de primitieve en ongeciviliseerde mens – in zoverre het gaat om een weldoordacht economisch systeem' (eigen vertaling) Rutte 08/31/2011
Mark Rutte: blijmoedig liberaal. Lacht als de vrolijke, jonge voorganger van de hervormde kerkgemeenschap. Geloof hem maar, alles komt goed. Als we maar willen met zijn allen. Het beste beentje voor. Niet zo somber doen. Dat soort taal. Rutte:een poseur. Spéélt de rol van minister-president Met de handjes in de zakken uitstralen dat hij plezier heeft in wat hij doet. Kijk hem eens genieten. Die jongen leeft zijn jongensdroom. Zijn moeder is maar wat trots en prijst hem uitbundig wanneer hij komt eten en de was brengt. Die Mark. Heeft het ver geschopt. Ik word altijd een beetje moe van dat beeld van Rutte. Die geweldige ondernemerszin die ervan spat. De perfecte voorman van entrepreneurs die met mooie praatjes de smerige werkelijkheid van zelfverrijking verdoezelen onder het mom van de vooruitgang. Maar een land is geen onderneming waar het alleen maar draait om de winst voor de aandeelhouders en waar je populistisch kunt saneren. Waar je met ' tongue in cheek' met alles denkt weg te komen en nooit geen hand in eigen boezem hoeft te steken. De stijl van de premier leek aanvankelijk prettig en verfrissend maar zijn optreden blijkt uiteindelijk niet meer te zijn dan een gekunstelde manier om zijn gebrek aan ervaring, empathie en inzicht te verbloemen. Aardig politicus, geen staatsman. l |
RSS Feed